Ngjarje e bazuar në histori të vërtet | NJE HISTORI HIXHRETI

Ngjarje e bazuar në histori të vërtet | NJE HISTORI HIXHRETI

40 vite, një fjalë goje... kujtimet e mia, nxënësit e mi, pritshmëritë e mia... Të gjitha në në shkuarën do të mbeteshin? Po ëndrrat e mia, lotët, të qeshurat? Tani po largohesha me hap vrapues nga të gjitha meloditë aq të dashura për mua. Lamtumirë o zemër fëminore e fshehur për vite në kraharor dhe e vrarë me dorën e bashkimit. Lamtumirë o familja ime, shpirt i shpirtit tim, ju të gjithë të dashur. Lamtumirë miq, kujtime, rini...

Mbrëmja përreth varganit ishte një humbëtirë pa kufi... Nëpër natë një ndjenjë e panjohur që mbështjell zemrat... A ishte frikë, shpresë, zemra të verbuara apo një frikë e ngrirë? Çfarë emri të kishte kjo ndjenjë vallë?
Nga përditshmëria e trazuar, nuk kisha patur mundësi të vështroja qiellin dhe të ngopesha. Gjithmonë kaq misterioze ka qenë hëna? Yjet kaq të shëndritshëm?

Nga larg, si zëra të mbytur meloditë e pashoqe të bulkthave... Një zë pëshpëritës dhe mjaft i ulët u duk sikur do griste ëndrrat e mia: “Më shpejt! Nuk është shaka kjo punë.”
Ishte kpha e duhur për të hapur velat në horizontet e letërsisë! Nga një anë zërat e bulkthave, nga ana tjetërtë vërtetat e hidhura të jetës...

40 vite, një fjalë goje... kujtimet e mia, nxënësit e mi, pritshmëritë e mia... Të gjitha në në shkuarën do të mbeteshin? Po ëndrrat e mia, lotët, të qeshurat? Tani po largohesha me hap vrapues nga të gjitha meloditë aq të dashura për mua. Lamtumirë o zemër fëminore e fshehur për vite në kraharor dhe e vrarë me dorën e bashkimit. Lamtumirë o familja ime, shpirt i shpirtit tim, ju të gjithë të dashur. Lamtumirë miq, kujtime, rini...

A kështu do ndihej vallë njeriu edhe në prag vdekjeje? E ashtuquajtura jetë, në një venitje të tillë do mbaronte?

I njëjti zë murmuriti: “Shpejt, shpejt! Ska të ndalur.”

Ah sikur të ishte edhe këmba ime e saktë. S’paskan qenë gjë për mua ulje-ngritjet nëpër shkallë duke u lëkundur anë më anë. Sa mendova se kaloi, djegia avash avash shtohej në kyç. Pavarësisht nga pesha e madhe e çantave që mbanin mbi shpinë vajzat e mia, u bëra me shenjë që të shpejtonin. Ishte e pashmangshme për mua dhe djalin tim të vogël që të rrinim në fund të varganit. Duhet t’i ishte mbajtur gjuha nga frika që nuk bënte zë, nuk nxirrte asnjë fjalë. Nuk po pyeste as për rosën e vockël të cilën e përqafonte çdo natë kur shtrihej për të fjetur.

Çdo fëmijë kishte në krah babain. Ndonjëri edhe i kishte pushtuar kolopuçat e tij. Po i vogli im? 

Me qafën e përkulur dhe i dëshpëruar vështronte fëmijët e tjerë me baballarët përdore. Ai ishte i vetëdijshëm për mungesën e babait. Kishte ecur për orë të tëra me atë trupin vocërrak pa nxjerrë asnjë zë. Kushedi se ç’furtuna kalonin brenda asaj zemre të vogël.

Shiu po imtësohej. Ndoshta mes mendimesh e ëndrrash për babain e dashur, çdo pikë shiu vendosej si një puthje në faqet e tij të njoma nga ana e babait aq shumë të munguar. Zukatja që shponte heshtjen sikur po shtohej, sytë më digjnin nga era. Ç’kohë ishe kjo kështu në këtë stinë? Mu kujtua historia e Junusit a.s. nuk ishim në det, e vërtetë, por aq e errët dhe plot dallgë ishte kjo natë. “O Zot, Hz. Junus ishte amanet i një peshku. Në brendinë e kësaj mbrëmjeje, robërit e tu janë vetëm emaneti Yt. Shkaqet u shuan. Përveç kësaj, heshtje dhe errësirë...”

Nuk shikoja as ku hidhja hapin. Një zë ia dha plot telash: “Këtu është me shumë rrezik, vraponi! Deri te pema atje tutje ska të ndalur.”

Zemra më dukej sikur nuk rrihte më në kraharor, por në veshët e mi. Nën dritën e venitur të hënës, na kërkohej të vraponim me shpejtësi drejt të panjohurës. Nën oshëtimën e erës, gjethet valviteshin njësoj si ai shalli i shëndritshëm që përdorte nëna ime e dashur kur unë isha ende fëmijë.

Ah nëna ime e dashur me fytyrë engjëllore! Nuk e di a do të të shoh më. Të më falësh, nuk ta putha dorën për një herë të fundit, nuk u ngopa së përqafuari. I thonë të ikësh dhe mos kthehesh, të kthehesh dhe mos të gjesh. Ia bëj hallall vajzës tënde të mjerë nga mesi i të mjerëve.

“Edhe pak ka mbetur, forca!”

Gjatë dalldisjes sime nëpër mendime, vajza e madhe sa nuk po rrokullisej teposhtë rrugës, po të mos i kisha kapur krahun dhe ta tërhiqja lart. Në një anë lexoja lutje, nga ana tjetër tërhiqja të voglin tim duke mos ditur se ku hidhja hapin.

Këto të gjitha duhet të ishin veçse një ëndërr e keqe. I mbylla sytë, edhe pse në fakt nuk shihte syri syrin në atë erëësirë. A do të godisnin rrezet e diellit në dritaren time si çdo mëngjes? A do të mundej perdja e bardhë të përcillte paqen e një flladi pranveror nëpër dhomë?

Besoj se këtë kërkesë e kam patur që vitin e kaluar. Jo, jo, nuk duhet të shikoja më pas. Ky ishte një hixhret. Sa bukur përcillet për ata që bëjnë hixhret: “Kush mërgon për çështjen e Allahut, ai gjen shumë vendbanime dhe begati në Tokë. Kush lë shtëpinë e vet, duke u shpërngulur për tek Allahu dhe i Dërguari i Tij dhe ndodh që t’i vijë vdekja, Allahu me siguri do ta shpërblejë. Se Allahu është falës dhe Mëshirëplotë. (Nisa 4/100).
Ky ishte një hixhret. O Zot, erdha në derën Tënde si një hiç. S’kam askënd tjetër përveç Teje. Jam nevojtare për çdo mirësi që vjen prej Teje.

“Askush të mos lëvizë nga vendi! Mos nxirrni zë! Jemi në fund të rrugës.”

Natë, ngricë, mjegull dhe lumë... Çfarë mërzie, çfarë magjie...

U bëre dritë pëe jetë të reja, u bëre emër për shpirtra të rinj, o Meriç. Ty vetëm në harta të kisha parë. A gjithmonë kaq furishëm rrjedh ti?

Dy anë të një uji... Të dyja botë të ndryshme... Në një anë një plagë e thellë që dhemb fort; Në anën tjetër një shpresë e përzier me frikë, që ka ndërmarrë një rrugë në drejtim të paditur... 

Pashë rrotull. Ku humbën të gjithë në një moment? Para meje qëndronte udhërrëfyesi dhe drejtuesi i varkës. Do të më marrë malli, do të më mungosh o atdheu im i dashur... Papritmas mu mbushën sytë me lot. Ajo që po quaja atdhe, a është vetëm një copë toke?

Po ngrija, jo nga nata e ftohtë, por nga vetmia dhe nga pafuqia.

Zbardhi dita, filluan të dalin dritat e para të mëngjesit. Nuk kishte mbetur më asnjë fuqi. Nuk mund të ecja. E kisha lëshur aq shumë veten saqë gati do të rrëzohesha. Edhe unë mbarova tani. Nuk mund ta mbaja për dore; gati po zvarriteshim që të dy. Iu afrova pranë dhe i pëshpërita: “A e di se ku po mundohemi të shkojmë?

“Ku?” “Po përpiqemi të shkojmë pranë babait tënd.”

I vogli vrapoi me gëzim drejt motrave dhe thirri: “Po shkojmë te babi”

Motrat të zëna nga paniku ia mbyllën gojën: “Pusho! Tani kemi për tu kapur.”

Tek ata që ishin para nesh u vu re një habi. Si është e mundur që ky fëmijë ishte ende energjik?

Njëri prej tyre u kthye nga unë dhe duke qeshur më tha: “Fëmijët nuk lodhen kurrë.”

Mu errën sytë. A nuk lodhen kurrë? Në të vërtetë edhe trupi edhe shpirti ishin të lodhur. Ky brez nuk e kishte jetuar fëmijërinë, kishte qenë i detyruar të rritej para kohe. Ashtu si zemra e plagosur e çdo fëmije, edhe djalit tim i ishin veshur sytë.

Ishte ndoshta bardhësia e mëngjesit ajo që na kishte dhënë energji, që akoma mundeshim të ecnim. Edhe djali im, qoftë edhe pak ishte zgjuar; po luante me shkopin që kishte marrë në dorë, duke e përdorur porsi një shpatë.

Në fund ndodhi ajo që pritej. Para nesh qëndronin policët e shtetit fqinj. A e dini se cila ishte gjëja që më dhimbte më shumë përbrenda?

Ata që e kishin filluar jetën pas hekurave, ndërsa këta, për hir të atyre qindra foshnjave që ushqeheshin me gji nëpër burgje, i panë fëmijët tanë me sytë plot mëshirë. Një mëshirë të cilën nuk mundëm ta gjenim në vendin tonë...

Gjatë procedurave, na kishte kapur një gjendje e këputur prej lodhjes. Papritmas, i vogli im po vinte me vrap drejt meje. Dora i rridhte gjak. Normalisht e gjithë fytyra ishe bërë plagë-plagë nga vështirësitë e kaluara gjatë rrugës. Në momentin kur po e bindja për t’i marrë shkopin, erdhi një polic. Po i shpjegonte me shenja që ishte e rrezikshme të luante me atë shkop dhe e kërkoi atë prej tij. I vogli im, i mbetur pa zgjidhje, ia zgjati atë. Pas kësaj, lotët i rrodhën lumë. E përqafova fort: “I vogli im, aq shumë të dhemb dora?”

“Jo, s’më dhemb dora, më dhemb zemra... Po tani, me çfarë do luaj unë?”

Isha shtangur. Këto ishin fjalë të dala nga goja e një fëmije gjashtë vjeçar, Mu mblodhën lotët dhe vajtimi në fyt. Në këtë rrugë të gjithë ishin duke u sprovuar, të medhenj e të vegjël, secili po jetonte caktimin e tij. Ishte brezi i zemra njomcake të thyera, i ëndrrave të vjedhura, i fëmijëve të rrëmbyer prej duarsh. O robër të Mëshirëplotit, si do mund të japin llogarinë për mizoritë e bëra ndaj jush?

Përfundimi është fillimi i plot bukurive dhe përmirësimeve. Trëndafilat marrin jetë nga pluhuri dhe toka. Njoha njerëz me horizont të gjerë, me dashuri të madhe dhe zemra mjaftueshëm të bukura. Mësova shumë gjëra nga përjetimet e mia, nga mungesat. Fitova me humbjet e mia.

Please publish modules in offcanvas position.